 |
| Τα παιδιά που συναντώ όταν θα βγω έχουν παράπονα που μοιάζουν στα δικά μου πίνουν καπνίζουν κι αγαπούν όπως εγώ όμως κανένας τους δεν ήρθε πιο κοντά μου |
Ασπιρίνη - Νατάσσα Μποφίλιου
On stage I make love to twenty five thousand people; and then I go home alone. - Janis Joplin
Πλ ωραιο τραγουδι και με νοημα,η εικονα ειναι οπως παντα φοβερη :-)
ΑπάντησηΔιαγραφήνα λέω τα ίδια?
ΑπάντησηΔιαγραφήόλα τέλεια σε αυτό το μπλόγκ!
Να σου πω την αλήθεια κι εγώ έχω αναρωτηθεί σχετικά μ'αυτό που γράφεις..
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή εβδομάδα!
Πολύ όμορφη ανάρτηση, αγαπημένο τραγούδι:)
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίναι άσχημο να έχεις γύρω σου τόσο κόσμο και να εξακολουθείς να νιώθεις και να είσαι μόνος...
Πόσο με εκφράζει αυτό το τραγούδι..και πόσο έχω κλάψει μ'αυτό..
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι να πω γι αυτό το τραγούδι!
ΑπάντησηΔιαγραφήΝομίζω ζούμε σε μια τέτοια εποχή που όλοι βγαίνουμε, πίνουμε και στο τέλος γυρνάμε στο σπίτι μόνοι μας "βλέποντας το μέλλον σαν αγάπη που 'χει αργήσει..."
Και ρε γαμώτο ναι "πόσο να πιεις,να δεις διπλά όσα και μόνα τους πονάνε";
Τουλάχιστον είμαστε όλοι μια παρέα στη μοναξιά μας.
agapw Mpofiliou!
ΑπάντησηΔιαγραφή